Wat was het een bijzondere reis, wat hebben we veel gedaan. 11 concerten in verschillende stadsdelen, gerepeteerd, zoveel mogelijk gesightseed en misschien het meest bijzondere: een kijkje in het leven gekregen van een jazzmuzikant in Tokyo. Echt anders dan het Hollandse muzikantenbestaan. Althans, dat van mij.

op weg naar het vliegveld

Prima speeltijden, prima luisterend publiek, maar ook rare regels en lage gages inclusief reis- en parkeerkosten en ook voor je eigen drankjes moet je betalen. Jazz is ongelooflijk populair, in de MacDonald’s staat zelfs jazz aan, en het speelniveau is hoog. Maar wel in muzikale hokjes.

Yuichiro Aratake

Het meest heftig is de stad Tokyo zelf, vorig jaar waren we er drie dagen, nu iets meer dan twee weken. Twee weken drukte, drukte, drukte, mensen, mensen, mensen… En de mensen die we echt hebben kunnen spreken wilden hier allemaal ooit weg. Toch is de absolute indruk dat ik het geweldig vond! Er viel zoveel te beleven, het bruist, elk stadsdeel is een stad op zich, het is groot, groter, grootst. Een belevenis.

Tokyo

Zowel Yuichiro als ik hopen dat we vaker met elkaar kunnen spelen en dat het hier niet bij blijft, daar gaan we zelfs van uit. Na ieder concert vroegen mensen uit het publiek aan me ‘When will you come back to Japan?!’ Ik mag terugkomen dus!
Bovendien zijn er speelplekken genoeg en manager Yvonne leek Osaka ook heel geschikt om naar toe op tournee te gaan.

Japanse bruiloft

Het blijft een uniek gegeven dat twee muzikanten aan elkaar gekoppeld worden, in dit geval door Mister Ken van Tozai Travel, die het vervolgens muzikaal en persoonlijk erg goed met elkaar kunnen vinden! Segooooi!

Via deze weg wil ik graag nogmaals bedanken: Yuichiro Aratake, voor het regelen van alle optredens en de gastvrijheid, maar vooral Mister Ken van Tozai Travel, het reisburo van Japan en China aan de Nieuwezijds Voorburgwal te Amsterdam (www.tozai.nl), voor het sponsoren van Yuichiro en mij. Het is een fantastische kans geweest voor ons allebei met mooie muzikale gevolgen.
Hopefully to be continued…. Arigato kozeimashita!

Einde van de tour

Natuurlijk hopen we op het antwoord van vraag 13 van de quiz! En is de jury benieuwd wie de grote winnaar zal zijn! Zet um op!

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door Tozai Travel in Amsterdam.
www.tozai.nl en www.bsxcaravan.com

Weer naar huis

tekst Phaedra Kwanto en fotografie Ybon-san

Antwoord vraag 12

Het antwoord op vraag 12 is al binnen! Heel goed Jurriaan: Takoyaki , octopusballen of te wel タコの球

Proficiat!! Jur zat er het dichtste bij! Die heeft er kennelijk verstand van!

Er word alweer gewerkt aan vraag 13!

Zondag 14 december 2008

De laatste dag, vrij om nog wat te kunnen zien. Yvonne had zich al de hele week verheugd op een kostuumparade van Samurai-krijgers in Sengakuji. Toen we boven de grond kwamen uit de metro, zagen we het meteen. Een groep mensen in een rij voor een tempelcomplex, allemaal eettentjes en verkeersregelaars. Dat moest het zijn!

op weg naar de ceremonie

Wij liepen er snel naar toe, in de regen en de kou, en sloten ons aan (ergens) in de rij. Zeker driekwartier stonden we tussen vele oude parapluhoudende Japanners te wachten, maar volgens Yvonne zou het het wachten zeker waard zijn. Zij had immers al wat mensen in traditionele kleding gezien en het was toch schitterend om de samurai te eren?

dames in kimono

In de geschiedenis hadden bij deze tempel ooit 47 samurai zich van het leven beroofd om een andere samurai te eren die in opstand was gekomen en als straf de opdracht van de keizer had gekregen zichzelf te doden. En tja, Yvonne is dol op dit soort legendes. Ieder jaar op 14 december worden bij deze tempel de samurai geeerd, die hier ook begraven liggen. Yvonne dacht dat dit gepaard zou gaan met een kostuumparade. Dit werd een kostuumdrama.

47 wierookstokjes later....

Na een uur in de rij en natte kou, mochten we wierook kopen en bleek het de bedoeling dat we per graf 1 wierookstokje neer gingen leggen. Dit alles in een centimeter-voor-centimeter-tempo langs alle 47 graven. Toen we door hadden dat we als enige buitenlanders terecht waren gekomen in een dodenherdenking die nog erg lang zou gaan duren, had ik opeens de grootste moeite een slappe lach te onderdrukken. We hebben echt nog geprobeerd om bij een aantal graven heel serieus na te denken over het lot van de eervolle samurai en al buigend wierook neer te leggen, maar we vonden ons niet erg passen in dit plaatje. Waar waren we in godsnaam in terecht gekomen? We vonden het een beetje zonde van onze laatste dag om hier nog minstens een uur ongepast te staan en kregen de indruk dat de Japanners, rijendik inmiddels, wellicht vermoedden dat wij hier verkeerd waren. Dik verscholen onder onze parapluutjes er tussenuit gepiept dus, met nog een jaszak vol wierookstokjes. Als troost hebben we een samurai-trommeltje gekocht.

Phae voor het Kabuki-za theater

Yvonne wist zeker dat de parade in Nihonbashi moest zijn, daar aangekomen bleek wederom niemand van een kostuumparade te weten.
Op naar Ginza, een kijkje nemen in het grote beroemde oude Kabuki-za theater. Dit bezoek verbleekte Yvonne’s kostuumteleurstelling. We konden nog twee actes zien van een traditioneel toneelstuk, staand helemaal bovenin het theater. Dit was hartstikke leuk! Maar strikt verboden te fotograferen helaas. Het stuk ging over een landeigenaar die ging klagen bij de shogun over het lot van de arme boeren en dit met zijn leven moest bekopen. In de ene acte nam hij zeer lang en dramatisch afscheid van zijn vrouw (in het traditioneel Japanse toneel altijd gespeeld door mannen) en kinderen. Zijn erg overdreven schokkende schouders en uithalen konden rekenen op een applaus. Een man naast onze schreeuwde tot onze schrik af en toe een naam van een acteur. Wij dachten dat hij niet goed snik was en het publiek ook niet, want niemand reageerde op deze uitroepen. Wij dachten ‘wat lachen dat uitgerekend wij weer naast zo’n gek staan’, maar na het doorlezen van het foldertje over het theater bleek dat het roepen van de namen van de acteurs erbij hoort. Yuichiro vertelde ’s avonds dat deze man waarschijnlijk bij het toneelgezelschap hoorde. Maar dit deed overigens niks af aan onze indruk dat deze man niet helemaal goed snik was. En dat het weer toevallig was dat hij in het bomvolle theater naast ons stond. Het was een schouwspel in schitterende grote kleurrijke decors met traditionele muziek, zeer overdreven langzaam toneelspel en jawel, kostuums!

Scholiertjes op station Harajuku

De ‘Dag van de al dan niet aanwezige Kostuums’ werd voortgezet in Harajuku, waar we in klere-weer op zoek gingen naar opgesmukte tieners. Deze waren aanwezig, evenals Mandy en Caroline. We gingen even winkelen en gerstenat drinken in een tentje waar de serveerster een bokkenpruik op had.

zondagse pubers

We besloten ons gevieren naar Shinjuku te begeven om daar wat te eten. Het blijft lastig een restaurant te vinden waar je van tevoren ongeveer kan bepalen wat je op je bord krijgt, want niet overal hebben ze foto’s over menukaarten in het engels. Na te lang te hebben rondgelopen zijn we op de gok een lift in gestapt en een aantal Jappen achterna gegaan. Het bleek een goede keuze.

Jos doet het even voor

Onze bonte avond weer enorm Japans gegeten, inclusief nabe (een soort soep die je zelf in een soort fondue-pan aan tafel maakt) en de ondefinieerbare kippenspiesjes. Mandy toonde zich een echte kerel en stak het spiesje met kippenvel in haar mond, dit aangezicht bezorgde ons het allemaal. Maar hier is dit een echte lekkernij. Jos en Tom kwamen nog langs aan tafel om afscheid te nemen en de nabe te bereiden. Tot onze verbazing aten ze niet, wat we volgens mij hadden afgesproken.

Laatste avondmaal

Tja, zelfs na twee weken Japan blijft communiceren soms lastig. Zo hadden we namelijk bij het bestellen van het eten tegen Jos en Tom gezegd dat we ab-so-luut geen kippenvel en –organen wilden eten… Tegelijkertijd hadden we na het spermaballenvlokkensoep-incident van vorige week tegen ze gezegd dat ze af en toe best mogen liegen over wat er op je bord ligt. Eerlijk is eerlijk.

Nachtelijk Shinjuku

De boys vertrokken, Yuichiro ging op zijn enige vrije dag nog spelen op een sessie in Gate One. En wij gingen nog even wat drinken in een bar waar we van de week ook waren geweest, even kijken of Francaise Marion of de Chinese Maki er zouden zijn, die we donderdag hadden ontmoet. Toen we binnenstapten riep Mandy vrolijk ‘Hi Maki!’ naar iemand die geen spier vertrok. Tenslotte zagen ze er bijna allemaal uit als Maki, maar niemand bleek de echte. Ik vond dit een hilarische situatie, maar was kennelijk de enige.

Lachen met de Maki's

Na een Asahi en een signeersessie op de stoel waar een paar maanden eerder ‘Bette Porter’ had zitten signeren werd het een hilarisch einde van onze jazzreis in Tokyo.

Bette Porter was here!

Phae signeert net als Jennifer Beal op dezelfde kruk

Nu vliegen we inmiddels boven Zweden… Met de sprinters van de Nederlandse schaatsploeg trouwens, die in Nagano waren. Als klap op de vuurpijl toch nog Mount Fuji kunnen zien vanuit de vliegmachien! Siberie was overigens weer overweldigend, een grote gebobbelde pannenkoek met heel veel poedersuiker! Over iets meer dan een uur landen we op Schiphol en begint het ‘gewone’ leven thuis weer.

Siberië

Zaterdag 13 december 2008

Kamagura

Vandaag de stad uit gegaan, met Jos en Tom in de trein richting Kamakura. Goede tip voor de trein: voor 1000 yen (ong. 8,50 euro) kun je een eerste klaskaartje kopen. Dan hoef je niet het risico te lopen te moeten staan en zit je in een luxe vliegtuigstoel. Prettige gereisd dus.

Heilig handen wassen in Kamagura

Deze plaats bij Yokohama was in de oudheid het militaire en politiek centrum van Japan. We hebben hier de tempels bezocht en soep geslurpt. Dit laatste is uiteraard leuker met Japanners aan tafel. Kamakura was mooi, wel toeristisch, maar vergeleken met Tokyo was het een oase van rust. En wat een schitterende herfstkleuren weer.

Grote tempel

We kwamen ‘The technician Mark’ (die wat weg heeft van de baas van de fabriek in The Simpsons) tegen, die was afgereisd om ons laatste optreden mee te maken en met hem deelden we een taxi op weg naar de beroemde enorm grote Buddha van Kamakura. Dit immense bronzen beeld staat hier al 800 jaar. Erg indrukwekkend.

Kamagura buddha

De ouders van zanger Roy, met wie we in de Musashino Hall hadden gespeeld, zijn de eigenaars van jazzclub Daphne in Kamakura. Deze ruime gezellige club, tevens Italiaans restaurant, was het decor van ons slotconcert van de tour.

Daphne

Lekker veel mensen! Voor deze avond had Jos nog een paar extra regels voor me opgeschreven in het Japans en wat een schitterend moment werd mijn Japanse toespraakje. Er werd op alles wat ik zei gereageerd door het plein publique: klappen, lachen en niet te vergeten het ‘Heuhh’, wat je zovaak hoort. Misschien wel het meest memorabele podiummoment van de tour. Helemaal niet zenuwachtig een groep van 50 gespannen luisterende en reagerende Japanners toespreken, schitterend!

laatste optreden met Roy

Het was weer fijn spelen, drummer Sander is echt een erg goede muzikant. Altijd zeer geconcentreerd gaat hij voor iedere noot en speelt erg eigenzinnig. Onze samenwerking als ritmetandem was zeer vanzelfsprekend en kostte totaal geen moeite. Jammer dat hij amper Engels sprak, want het is een erg leuke jongen die ook erg hard en hoog lacht!

winkelen

Ondanks dat Roy erg goed Engels spreekt was zijn uitspraak tijdens het zingen toch regelmatig verwonderlijk, evenals zijn zangtechniek en zuiverheid. We speelden veel te lang door zodat er eigenlijk meteen moest worden gerend richting trein, we waren tenslotte redelijk ver van huis. Er was echter nog eten voor ons gemaakt en we moesten natuurlijk nog wat cd’s slijten, dus Yvonne en ik mochten gelukkig meerijden in Sander’s auto. Mijn cd werd opgezet en het werd nog gezellig. Later hebben we nog genoten van de nachtelijke autorit door de havens van Yokohama. Konden we dat ook weer afvinken op ons lijstje!

Samourai zwaarden

Omdat natuurlijk vraag 12 net is gepubliceerd wacht de jury jullie antwoord nog even af!

tekst: Phaedra fotografie en appearance: Yvonne

Vrijdag 12 december

Na onze nachtelijke dans-, vis- en energieslurpende avonturen van donderdag hebben we vrijdag het grootst deel van de dag geslapen, om vervolgens weer redelijk f(r)is en fruitig om half zeven op het station van Ikebukuro te zijn.

beeld van bekende kunstenaar uit Tokyo

Het was weer erg gezellig in de Tokyonistische vrijdagavondspits… In de metro, waar we naar traditioneel gebruik weer geplet en too knus to be true stonden te genieten van andermans lichaamsgeur en –warmte, trok een medepassagier aan de noodrem. Dit leverde een fraai tafereel op. Diverse Japanners werden door de coupé geslingerd en door de terugslag weer terug op hun plaats gezet. Niets aan de hand.

Japenners in de rij voor de metro

Op het grote station van Ikebukuro troffen we in de immense drukte toevalligerwijs onze bevriende pianist op de roltrap. Gedrieën togen wij naar de MacTokyo voor het enige passende ontbijt na onze nachtelijke escapades.

Optreden club Independence

Vanavond speelden we met Sander in jazzclub Independence. Een kleine clubje, wat tot twee keer toe die avond goed gevuld zat. We speelden goed, wat meer eigen stukken van Jos dit keer, ik zong een aantal nummers waaronder ‘Gentle Rain’ en sprak een mondje Japans. Dit weer tot grote hilariteit van het Japanse publiek, die na afloop niet alleen aardig cd’s kochten, maar ook mijn solo’s filmden en met wie ik op de foto moest.

independence publiek

Tijdens één van mijn uiteraard zeer geconcentreerd gespeelde solo’s zag ik vanuit mijn ooghoeken twee grootogen binnenkomen, die naast manager Yvonne aan de ‘muzikantentafel’ gingen zitten: Mandy en Caroline, inmiddels ook wakker. In iedere club is er een ‘muzikantenplek’, een bankje of tafeltje waar de muzikanten en managers alleen maar mogen zitten. Als het te druk wordt in een zaak, worden de musici zelfs naar buiten verbannen in de pauzes. Mijn indruk was dat dit een best strenge clubregel is, wat soms beelden opleverde van Yvonne in haar eentje op een stoel achterin de gelegenheid.

Independence Ninja's

In de Independence niet: Yvonne, Mandy en Caroline zaten gezellig tegen het podium aangeplakt. Zij eisten nog een enthousiast applaus op toen Yuichiro tijdens zijn aankondigingen vertelde dat er gasten uit Nederland waren gekomen. Op het zeer kleine podium nam de punt van mijn laars bij het wisselen van bassen een stukje snoer mee, waardoor mijn basgitaar van de standaard afkukelde. Met haar immer gestroomlijnde bewegingen ving Yvonne mijn geliefde instrument op tijd op, riep uit: ‘The manager, hai!’ en kon wederom rekenen op een bewonderend en vrolijk applaus.

Goed optreden in Independence

Japanners zijn over het algemeen erg verlegen en gedragen zich keurig, doen niks geks, maar moeten wel lachen als een ander iets geks doet. Zeker toen de gekregen souveniers werden uitgepakt! Ninja outfits van Mr Kenchi. Met uitzondering van Mandy’s 3-seconden-dans op de bar de dag ervoor, zij kon toen rekenen op boze blikken en vervolgens werd de bar 5 minuten gesopt. Maar ons respect had ze voor altijd gewonnen uiteraard.

from Holland

Na de leuke avond in Independence zijn Yvonne en ik op bezoek geweest bij Jos en Tom thuis. Erg leuk om eens te zien hoe er Japans gewoond wordt. Lekker veel schoenen bij de deur. Ze wonen voor Japanse begrippen in een best ruim appartement, behoorlijk zoals de stadshuizen bij ons, maar dan met een lager plafond, een Japans bad, schuifdeuren en een kamer met tatami-matten. Er er wordt meer op de grond gezeten en geslapen.
Moe maar voldaan met de taxi naar het hotel gegaan.

entree van een Japanse woning

Tomochiro met zijn nieuwe slofjes!

Gefeliciteerd Inge met je razendsnelle antwoord!

We hebben gezien dat de heren op de foto van vraag 11 met een pincet peukjes tussen de tegels vandaan peuterden om die vervolgens in een hoesje, nog kleiner dan een pakje van sigaretten, te stoppen. Nee, Japan houdt niet van werkloosheid. Dat is zeker.

Op naar vraag 12!

tekst : Phaedra foto’s en appearance: Yvonne

Donderdag 11 december 2008

Dinsdag en woensdag heb ik overigens alleen basgitaar en wat gezongen. Deels omdat de pick-up van contrabas nummer 1 stuk is en gisteren was de contrabas er niet omdat Sander ziek was. Hij neemt immers het apparaat steeds mee. Voor mijn nog steeds pijnlijke linkerwijsvinger is dit niet zo’n ramp. Het gaat al beter, maar het is nog niet helemaal over. Door middel van het opvoeren van een schitterend toneelstukje hebben we een zalfje kunnen kopen in een Japanse drogist. Gelukkig zijn handen en voeten nog wel te gebruiken als je pijnlijke vingers hebt.

Tweedehands kimonowinkel

Vanmiddag spelen we weer in de Pit Inn. De truc van het mij Japans laten spreken voor het publiek hadden we natuurlijk veel eerder moeten bedenken. Maar ik hou me een beetje gedeisd, want de zogenaamde optreed-etiquette is hier wat anders dan bij ons. De aankondigingen laat ik over aan Jos, tenzij hij wat anders zegt.

Kerst in Shinjuku

Nog even leuk om te vermelden: het liedje ‘Sukiyaki’ beleeft een comeback. Gisteren zong Maartje het zo te gek, dat het een soort gospelversie werd. Gospel in het Japans, wie maakt dat nou mee?

optreden in Jesse James met Maartje

Het is inmiddels vrijdag, 16 uur geweest. Gistermiddag gespeeld met Jos en Sander in de Pit Inn, de middagconcerten aldaar worden wat minder druk bezocht dan de optredens ’s avonds, maar we hebben wel goed gespeeld. Weer wat andere standards met contrabas, behoorlijk ‘free’ en heavy uitgevoerd en ook weer gezongen. Toska, de eigenaresse van jazzclub Thelonious, was komen luisteren en vertelde ons dat er eigenlijk nooit gezongen wordt in de Pit Inn. Best wel uniek dus dat ik dat tot twee keer toe heb mogen doen in deze beroemde club!

Pit Inn optreden in de middag

Na het optreden zijn Yvonne en ik even wat gaan drinken in zo’n typisch Japans barretje met alleen maar zakenmannen en waar je van de buitenkant niet naar binnen kan kijken. Dat is zo ongelooflijk hier: op elke verdieping van elk gebouw in de stad zijn barretjes en restaurantjes te vinden. Er gebeurt boven en onder de grond zoveel wat je niet kan zien! Er zijn zo vreselijk veel mensen iedere dag overal aan het werk, altijd maar eten maken en drinken inschenken.

dan is het tijd voor Asahi

Om half zeven afgesproken bij een metrostation voor een wel erg gezellige ontmoeting, met Mandy Hopman en Carol King (Caroline)! Stonden we daar ineens met z’n vieren in Tokyo een beetje te staan! Erg grappig. Zij waren de dag ervoor aangekomen, na hun gecancelde reis naar Thailand was het bestemming Japan geworden. Ik voel me erg gevleid.

Caroline en Mandy

We zijn samen gaan eten in één van onze lievelingsrestaurants, Za-watami, om vervolgens naar een paar spannende barretjes te gaan. Hier ontmoetten we een aantal Europese grootogen, die in Tokyo woonden en ons weer meenamen naar een bijzondere dansgelegenheid.

Typische Japanse videoclips om bij mee te zingen

Mandy en Caroline hadden een ryokan geboekt, waar eenmaal daar gearriveerd, bleek dat ze er tussen 1 uur ’s nachts en 7 uur ’s morgens niet in of uit mochten! Tralies voor de ramen! Aangezien zij toch nog een jetlag hadden en wij erg veel gezelligheid werd er besloten dan maar door te dansen en de enorme vismarkt van Tokyo op ons gezelschap te trakteren. Je moet immers vroeg uit de veren zijn om nog wat vinnen te kunnen zien. Bovendien had Yvonne het over niets anders gehad de afgelopen twee weken, dus ook deze grote droom kwam uit.

Verse vis!

En hoe! Onze ogen uitgekeken! Liep ik daar met mijn basje op mijn rug en opgetrokken broekspijpen tussen de enorme zeemonsters. Wat een gigantische tonijnen en wat veel! Ook veel enge dieren gezien en vissen die, inmiddels ontdaan van hun staart, nog leefden en Mandy probeerden aan te spreken. ‘Hop, hop, hop…’

de schaaldieren

Het was foto-heaven voor Caroline en Yvonne liep met een mond vol tanden door de paadjes. Een drukte van jewelste, mannen werken hier keihard om verse vis op tijd op plaats van bestemming te krijgen. Het was dus ook uitkijken geblazen om niet in de weg te lopen.

visverwerken

Phae op de vismarkt

Na zoveel vis te hebben gezien kregen wij erge trek in een hamburger, maar deze drang hebben we gevieren genegeerd. Inmiddels was de ryokan van de dames weer begaanbaar en konden wij nog even het ontbijt meepakken in het hotel. Het was een zeer mooie dag geweest die ons veel verschillende ontmoetingen, zowel met dieren als met mensen, had opgeleverd. Daarom hebben we ‘m lekker lang laten duren.

Alleen maar oog voor vis!

Vraag 10 van de quiz:

En eerlijk is eerlijk, de jury wist het antwoord op de laaste vraag niet helemaal zeker. Maar van harte gefeliciteerd Pietert! Mini garnaaltjes, that’s it! Ik dacht gedroogde octopus. Gelukkig was dat het niet.

Vandaag nog gechecked en geproefd!

slurpsoepen

Ueno

Omdat Phaetje even moet bij tanken prik ik een nieuw district om met een bezoekje te vereren: Ueno. Het Ueno park herbergt bijna alle grote musea, de kunstacademies, conservatoria, cultuurplekken en concertzalen. Ook de dierentuin en een aantal tempelcomplexen zijn in het park te vinden. Dus het zou mijn tijd wel duren.

jongleur

Vanaf het station was de straat Amoyoko-cho langs het spoor direct te herkennen als de “Zwarte markt” van Tokyo. Heel erg druk bezocht door de Japanners zelf, om toch met een Louis Vuitton tasje te kunnen paraderen. Ik besloot het park eerst te bezoeken, voordat ik daar met tassen vol mezelf een breuk zou tillen door het walhalla van kunst en cultuur.

pagode

Het viel me op dat in de buurten van Tokyo waar we al waren geweest zeer weinig daklozen of zwervers hadden gezien. Ik herinner me van vorig jaar de blauwe zeiltjes onder de bruggen met de de keurig gerangschikte huisraad en schoentjes. Die zijn we tot nu toe nog niet tegen gekomen. Tot vandaag. Bij het binnengaan van het park kwam de lucht van vieze kleren en bier me tegemoet. Ik denk dat ze een vakbondsbijeenkomst hadden georganiseerd en werkelijk iedereen was er op af gekomen.
Voor de eerste keer voelde ik me een beetje onveilig en liep met een boog om ze heen het park binnen.

shrine x 80

De eerste tonen van een soppraansaxofoon waren te horen. Ook de straat-, hier park-, muzikanten waren present. Mijn wandeling bracht me langs een mooie fontein, en vervolgens ben ik de tempels gaan bekijken.

walvis

Mijn bedoeling was een museum te bezoeken maar toevallig waren de tentoonstellingen van dit moment er een van Vermeer, Europese meesters uit het Louvre en in het Nationaal Museum de beroemde kamerschermen “Night & Day”. Die kende ik allemaal al! En een dagje lekker buiten sprak me meer aan.

boedistisch kapelletje

Opeens kwam er een gebrilde Japanner op me af lopen. Ik dacht nu gaan we het krijgen. Een beetje schuchter vroeg hij me in gebrekkig engels of hij met me mocht praten. Hij studeerde de engelse taal en het kwam niet zo vaak voor dat hij een grootoog met open blik tegen kwam. Ik heb zo’n 10 minuten een praatje met hem gemaakt en zijn dag was helemaal goed. Ueno Park is top.
Via het openluchttheater en de zwarte markt weer naar Phae.

pondhuis

zwarte markt

Hiep hiep hoera voor Jurriaan. Steek jij vraag 9 maar in je zak. Je was de eerste met het goede antwoord!

Door met vraag 10!

Antwoord vraag 9

Jesse James met Maartje en Thijs

De drummer woont al zijn hele leven, 30 jaar, in Tokyo en was eigenlijk nog nooit ergens anders geweest. Voor hem is de drukte en de levensstijl van Tokyonisten normaal. Maartje en Jos komen allebei uit het Westen van Japan en kennen ook het ‘plattelandsleven’. Zij verlangen er allebei regelmatig naar om Tokyo te ontvluchten. Zien dat de mensen hier zo in een keurslijf leven dat ze vaak vergeten te genieten en niet weten wat echt belangrijk is. Dat ze niet weten hoe ze hun emoties moeten uiten, omdat ze dat vaak niet mogen. Wat dus van die typisch Japanse, rare uitspattingen tot gevolg heeft. Zoals elke dag op tv te zien in allerlei vreemde spelprogramma’s enzo. Zeer interessant en triest tegelijk. Maar zo wordt het dus door een heleboel inwoners van deze stad ook ervaren. Mensen worden gek en raken burned out door het keurslijf, de druk van het systeem en de stadsdrukte. De meeste muzikanten werken overdag in een restaurant en spelen ’s avonds in een club. Voor hun is het dus ideaal dat ze niet de Nederlandse speeltijden kennen! Maar ondertussen werken ze van ’s morgens vroeg tot ’s nachts…

lunch in Japan

Tomohiro was er vanavond ook, met zijn moeder, zij had Yuichiro tot vandaag nog nooit ontmoet. Drummer Thijs, natuurlijk de enige met een auto, heeft ons allemaal via (tol)snelwegen naar huis gebracht. Superaardig.

Imperial Palace

paraplu invasie

Gisteren eindelijk naar het keizerlijk paleis getogen, waar erg veel beveiliging is en waarvan alleen de keizerlijke tuinen toegankelijk zijn voor publiek. Het keizerlijk paleis inclusief de tuinen vormt een soort eiland in de stad, geheel ommuurd en met een soort slotgrachten naar middeleeuws kasteel-voorbeeld. Toch leuk om eens binnen die enorme muren te lopen al begon het er pardoes te regenen. Wel weer erg mooie tuinen en herfstkleuren gezien. En alsof we weer in Amsterdam waren liepen we op een gegeven moment gezellig tussen een groep Japanse bejaarden met parapluutjes.

soep slurpen

Veel gelopen gisteren en op weg naar het hotel om de spullen te halen voor het optreden in jazzclub ‘Summertime’ in Tamagawa vrolijk soep zitten slurpen in een tentje vlakbij. Soep met stokjes, het blijft lachen.

Ueno Park muzikanten

Vanmorgen na het ontbijt besloot ik maar eens rustig aan te doen vandaag, ik ben in het hotel gebleven. Yvonne is weer op uit getrokken, dit keer naar Ueno-park, maar dat moet ze zelf maar vertellen!
Wat een boel antwoorden op Vraag 8 van Yvonne’s Tokyo Quiz!! Na de hint van de Jury kwamen er meerdere goede antwoorden binnen, maar de allereerste was dit keer: Frans Goddijn! Gefeliciteerd Frans, je was 4 minuten eerder dan de rest!
Jawel, die enorme koppen waren tonijntjes!

En dan nu vraag 9.

Antwoord vraag 8

jazz te koop!!

Toen we vertrokken wist ik echt niet wat me te wachten stond. Yuichiro was in februari twee weken in Nederland geweest, waar ik 8 optredens had kunnen regelen, waaronder in Alto, Brix, Galerie Buuf en Station Oost in Nijmegen. Toen hoopte ik maar dat het was wat hij verwacht had, de jazzcultuur in Nederland is immers anders dan in Japan. Het leeft in beide landen, maar in Japan is het echt ingeburgerd, hoor je de meest heavy fusion in traditionele restaurants en zelfs in de McDonald’s staat jazzmuziek aan. In Nederland bestaan er niet ‘echte’ jazzclubs zoals in New York of Tokyo, waar mensen stil aan tafeltjes zitten te genieten van de muziek, zeven dagen per week. Het enthousiasme en het rumoer van Alto tot in de kleine uurtjes had Yuichiro geweldig gevonden. Hier vind ik het heel speciaal dat iedereen, inclusief de musici, aan de bar zitten te kletsen en zodra er gespeeld gaat worden er een soort heilige sereniteit ontstaat in de bar, hoe groot of klein ook. De muziek mag niet gestoord worden.

kroonluchter in Roppongi Hills

De jazzcultuur hier is er ook één van hokjes; je speelt of swing, of fusion, of funk etc. Dat vind ik soms persoonlijk wel een beetje lastig, ik speel liefst èn contrabas èn basgitaar èn zing èn in verschillende stijlen. Ik kom trouwens een heel eind hier met die verschillende dingen hoor. Haha. Alleen de contrabas die ik te leen heb is van erbarmelijke kwaliteit, dat het soms echt niet mogelijk is die te gebruiken.

Lost in Translation

Tokyo barst uit z’n voegen, sowieso, maar ook van de jazzclubs. Dat wist ik van tevoren en ik wist ook dat alle huizen en bars hier kleiner zijn dan bij ons, maar ik heb wel in een paar héle kleine bars gespeeld! Vanzelfsprekend werden er dan ook minder cd’s verkocht. Maar goed, dat was niet het belangrijkste.
Het publiek heeft het grootste respect voor de musici, bedanken je allemaal na afloop en komen vaak nog een keer kijken. Ik dacht eerst dat dit te maken had met het feit dat ik uit het buitenland kom, maar ik zie het bij de Japanse musici ook gebeuren. Keurig publiek dus, eigenlijk een ogenschijnlijk keurig volk. Soms hoop je dat er ineens iemand heel hard gaat zingen in de metro of een gekke bek trekt. Na bijna anderhalve week uitkijken dat we dat zelf niet steeds doen. Op de van alle herfstbladeren ontdane straten en parken geen scaters, tekenaars of straatmuzikanten. Iedereen keurig in het gareel lijkt wel. Of achter een computerspel. Eigenlijk gebeurt hier op de oppervlakte niks geks, geen extravagante types, zelfs geen fluitende mensen, tenzij je echt weet waar je moet zijn. Zoals afgelopen zaterdag, toen we in die discotheek waren. En dan is het weer meteen heel extreem. Volgens mij letterlijk de enige uitlaadklep van de week.

Phae denkt erover te gaan drummen

Als je muzikant bent in Tokyo heb je misschien wel het meest vrije beroep van de stad. Althans, als je geen bassist of drummer bent. Drummers moeten altijd met de auto en die afstanden en parkeergelden zijn niet prettig en bassisten moeten met de auto of met die roeiboot de metro in.
De speeltijden in de jazzclubs zijn meestal van 20 tot 23 uur, heel wat anders dan wij gewend zijn dus! De gages in die clubs liggen ongeveer tussen de 50 en 100 euro.

Scholiertjes van hier

Maar de muzikanten zijn dus veelal niet zo veelzijdig als zovele bij ons wel zijn. Althans, dat is mijn ervaring nu. Sommigen die ik heb gesproken waren ook niet echt in andere muziek dan swing-jazz geinteresseerd. Dit wil overigens absoluut niets zeggen over de kwaliteit! Want het speelniveau is hoog! Er wordt bevlogen en bezweet gespeeld en het gaat los!
Ik mag te gekke muziek maken hier, leren van de cultuur en de verschillen en mag een kijkje nemen in het leven van muzikanten, die in zo’n ander land als de onze leven. En tja, zo’n cliché: de muziek verbindt echt. En als je elkaar goed kunt verstaan, kun je de beste gesprekken en de grootste lol met elkaar hebben.

Wordt vervolgd

En dan de quizzzzzz

Lieve deelnemers! Dit is blijkbaar een moeilijke vraag.
De jury gniffelt, maar geeft een tip: ‘de jury lust ze heel graag rauw en hier zijn ze heel heel heel groot…’
Wederom succes!
Mvg,
de Jury

Maandag 8 december 2008

Hoewel het optreden erg leuk is was ik blij met deze vrije dag. Hoewel het geen rustdag is geworden. Yvonne wilde graag een Japanse tuin bekijken, even geen plastic en lichtjes, dus we vertrokken naar een oud stadspark.

Korakuen gardens

De Koishikawa Korakuen Gardens in Iidabashi, die stammen uit de Edo-periode, rond 1629. Een mooie herfstige Japanse stadstuin met Chinese invloeden inclusief knalrode maple leaf-bomen, mos, gigantische kooikarpers die wij traditiegetrouw hebben gevoerd, een Full Moon-bridge, hele dikke kraaien, vijvers, fotograferende bejaarden en een vriendelijk ochtendzonnetje.

Koraguen gardens

Niet over het hoofd te zien, het decor van het eeuwenoude park: de zeer dominante Tokyo Dome. Deze wordt liefkozend Big Egg of To Do genoemd, het gigantische honkbalstadion van Tokyo, waar ook popconcerten worden gehouden. Inderdaad, Exile speelt er deze maand nog. Rondom het stadion verrees Tokyo Dome City, een pretpark annex winkelcentrum met een enorme akelige achtbaan en diverse andere thrillseek-apparaten die ook op een koude maandagmiddag driftig bezocht werden. Dit keer vonden wij alleen kijken al zeer bevredigend en liepen we verder.

Tokyo Dome & pretpark

Plotseling bemerkten we de nodige reuring bij een soort winkel waar rijen dik, voornamelijk, mannen gespannen en druk rokend met kranten in de hand naar beeldschermen stonden te staren. Gokken op paardenraces. Een zeer grondig beoefende hobby alhier. Hans Ijsvogel zou bij zoveel populariteit van deze sport zijn hoeven erbij aflikken.

Gokken op paarden

Vervolgens hebben we de trein genomen naar Akihabara, de ‘electric city’ van de stad. Alles wat elektrisch is is hier te krijgen. Als je al niet gek was geworden van zoveel licht en geluid, dan word je het hier wel! Enorme warenhuizen met tv’s, huishoudelijke apparatuur, computerspellen etc. etc. etc. Aangezien wij het liever bij een potje ‘Mens Erger Je Niet’ houden, trokken wij ons hier niks van aan en kozen eieren voor ons geld. Niks gekocht dus en naar het volgende stadsdeel gegaan.

Akihabara

Akihabara

We zijn nog even naar Roppongi gegaan, bij de Mori-toren. Hier was het weer schitterend romantisch en zeer kerstelijk verkunstlicht. Met als klap op de vuurpijl een klein parkje met een vijver, gedecoreerd met lichtgevende cadeautjes.

sfeervol Roppongi

Roppongi met Giovanca music

Vanavond zijn we uit eten gegaan met Yuichiro en Henk (althans zo noemen we hem), een bassist en vriend van Yuichiro. Jammer dat deze jongen geen Engels sprak en überhaupt eigenlijk niet zoveel zei, maar we hadden een spannende en leuke avond. We zijn namelijk naar het Ninja-restaurant geweest! Yvonne’s jongensdroom kwam eindelijk uit! Het begon al met een zeer spannende entree, begeleid door echte ninja’s. Door allerlei kleine gangetjes, waarbij onze ninja-begeleider een aantal keren een deur tevoorschijn toverde, belandden wij aan onze tafel, waar we vervolgens ook erg spannende gangetjes geserveerd kregen.

Ninja met dampende kist

Dit was het meest exquise en dure, maar ook het meest enge Japanse diner dat we ooit hebben meegemaakt.
Een greepje uit de gangetjes: zwarte werpsterren met ganzenlever, octopuspaté, zeewiersalade met dressing uit een eischaal in een stomende kist, soep met een bult vissenspermavlokken, enorme slakken met gelukkig veel knoflook en amandeltjes voor gelukkig wat structuur, van die weekdieren die altijd vacuüm geplakt zitten tegen het raam van een aquarium met aardwortel, sushi om af te blussen, gelukkig ook het mooiste en lekkerste vlees ooit geknuffeld en gegeten (inderdaad: van dat dure Japanse knuffelkoe-vlees!!) en een vanille-achtig toetje met een grote slijmerige verrassing onderin. We hadden inmiddels geleerd niet meer bij alles te vragen wat het is. We vonden het een enorme prestatie van ons culinaire dare-devils.

daredevils

Onze tafel werd vereerd met een bezoek van een ninja-tovenaar, die ons allerhande imposante trucs liet zien. Zo had ik bijvoorbeeld 2 munten in mijn gesloten hand en toen ik ‘m opende ineens 3! En werd een pak kaarten in mijn hand plotseling een blok plastic! Creepy! Zelfs onze Japanse tafelgenoten waren onder de indruk, niet op de laatste plaats van het eten en het bedrag op de bon. Druk napratend over de indrukwekkende avond door Akasaka teruggelopen naar het hotel.

Magier

De jury is erg verguld met alle goede antwoorden op Vraag 7 van Yvonne’s Tokyo Quiz. Mamma, bedankt voor de uitgebreide uitleg, dit klopt. Maar de winnaar is: Cristel!! Zij gaf als eerste het goede antwoord, al was het een close call met René. De jury heeft op de fotofinish kunnen zien dat er sprake was van 4 minuten tijdsverschil. Lang leve het fanatisme!
Op naar Vraag 8.

Handdoekjeswarmhoudmachientje

sushi restaurant

Na de nachtelijke escapades van zaterdag moest er zondag een beetje worden uitgeslapen. Eenmaal wakker zijn we op pad gegaan naar Harajuku, waar op zondag de meest eigenzinnige en hippe jongeren bij elkaar scholen. We hebben ze wel gevonden, maar het aantal viel wat tegen. Het beloofde kleurrijke schouwspel viel wat tegen. Desalniettemin een leuke tijd gehad in onze eerste Tokyose sushi-bar, waar de lekkernijen als in een schiettent op een band voorbij komen. Pakken wat je lekker vindt en na afloop wordt het aantal bordjes geteld. Vooral Yvonne was hier erg in haar nopjes.

levensgevaarlijke aardappelwijn

Vervolgens met de trein richting stadsdeel Nakano getogen. Niet te verwarren met de stad Nagano, die ligt heel ergens anders. In Nakano in een wirwar van kleine huisjes en winkels jazzclub Thelonious gevonden. Dit werd een legendarische avond. We hadden een cd-verkoop van 100%, aan het gehele publiek! De club zat propvol. Inclusief band, barvrouw en mijn manager waren we met z’n achten. En twee hondjes. Het kan dus altijd kleiner! Thelonious was zo’n 2,5 bij 6 meter schat ik.
In Tokyo stikt het van de jazzclubs, maar ze zijn allemaal veel kleiner dan ik had gedacht! Maar wel erg gezellig. Mensen genieten hier zo ontzettend intens van de muziek, dat is schitterend om te zien. De barvrouw, door ons Toska genoemd, was zelf jazzzangeres en Yuichiro en ik (het was weer een duo-concert met basgitaar ivm ruimtegebrek) nodigde haar uit om een liedje mee te zingen. Zo duetteerde ik ‘Route 66’ met haar. Althans, voor mij was het Route 66, voor haar ‘Loute 66’. We hebben ook nog gevraagd of ze ‘Rurraby of Bildrand’ en ‘Fleddy the Fleeloader’ kende. Het werd een gezamenlijke versie van ‘Sukiyaki’, waarbij Yvonne het ganse publiek een shaker in de vorm van een banaan, pinda of mango in de hand gaf. Een kakofonie van geluid van internationale allure was het gevolg. Met als onbetwist hoogtepunt de vocale solo van Yvonne, links een maïskolf, rechts een microfoon. Ze had de tekst van Sukiyaki goed onthouden: ‘Hainiemainiemonie, daar heb je kleine Pony…’ etc.
En de Jappen maar weer klappen. De Blue Note is klaar voor ons.

Thelonious

De bardame bleek haar eigen beste klant te zijn, trakteerde ons nog op octopusballen (‘Denk bitterballen, denk bitterballen, denk bitterballen’) en een bourbon-drinkende kunstenaar, die we niet konden verstaan maakte duidelijk een hele hoop smerige grappen. Maar vond ons wel erg knap.

mmmmmm lekker plastic

Dinsdag komt het gehele publiek van de Thelonious jazzclub weer naar ons kijken. Leuk is dat verschillende mensen vaker komen kijken. Niet alleen omdat ze fan zijn van Yuichiro, maar ook voor mij! Van één zo’n ‘fan’ kregen we nog een mooi cadeautje; origami-boekenleggers. We zullen ook nog foto’s en filmpjes doorgemaild krijgen. Bij het afscheid nemen kneep Toska zo hard in mijn pijnlijke vinger, ze liet niet meer los, dat ik er vannacht nog wakker van werd.

Karaoke mic

Thuis gekomen zijn we braaf weer gaan bloggen tot in de kleine uurtjes en tot onze verrassing was er vanmorgen al een goed antwoord binnengekomen op Vraag 6 van Yvonne’s Tokyo Quiz! The winner is: weer mamma! Ze krijgt de smaak te pakken blijkbaar.
Ja hoor, karaokemachientjes!
De jury geniet overigens behoorlijk van de quiz en alle gretige deelnemers. Succes met Vraag 7!